6 Ocak 2017 Cuma

GECE

Kör kandilli gecelere yaktık umudumuzu.. Ölmeye yüz tutmuş tüm çiçeklere cansuyu misali sunduk. En koyu gecede yıldızdan fener yaptık. Ya da  feneri yıldız.. Aslında hepimiz yalnızız.. Hüzün bulutları, gökyüzünü kuşatırken karşısına geçip, bulutları toz pembeye boyadım. Boyadıklarım, bulutlar değil, umutlarımdı aslında.

Her karanlığın aydınlığa gebe oluşu varsayımıyla dokuz doğurdum. Dokuz çocuğun dokuzuyla da ebemkuşağını oluşturdum. Sonra her renge bir isim verdim. Her renkten boyadım kendimi. Dahası tuvalin karşısına geçmekle yetinmeyip içine girdim. Bir rol seçtim kendime ve oynadım kör kandilli geceleri.. Bazen kandil oldum, bazen gece. Ve gecede hüzün kokladım çoğu kez. Hüznün içinde ise bin bir gece..

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder