Bir fincan kahvenin kırk yıl hatırı vardır. Peki hayallerin hiç hatırı olmaz mı? Onun hatırıysa kırk yıl değil bir ömürdür aslında..
Mor sümbüllere karışmış hanımeli kokusu... Nereden geldi, nereye gidecek en son yolcu?...
Konup göçerken bitmeyecek sandığımız hikayenin ilk cümlesi sahi nerede yazılmıştı? Ya da dillerden düşmeyen türkünün ilk kalbe düştüğü yer neresiydi? Bir yolculuktu bizimkisi. Yolda gördüklerimiz belki göreceklerimizin yarısı. Pişmanlıklarımızla yaşadıklarımız cabası..
Dumanı tüten çorbası elinde çaldı kapıyı Mürüvvet Teyze. Biraz bekledi. Sonra tıkırtılara kulak kesildi. İki sabır çekti. Ve nihayet kapı açıldı. Kapı komşuyuz kokmuştur, göz hakkı olmasa da burun hakkıdır diyerek uzattı elindeki çorba tabağını. Biraz mahçup aldı Feriha..
Önce küçük bir vızıltı sonra koca bir dağın içinde volkanik patlamalar... Çoştukça coşan, kaynadıkça kaynayan bir dere... Derenin üstünde bir o yana bir bu yana sallanan tahta köprü. Ha düştü ha düşecek telaşesi.
Sıcacık dumanıyla etrafı saran bir koku. Peşine düşmüş virüs ordusu. Düşman belli, hemen kuşanmış silahı. Vermemiş geçit, açmamış ağzını. Soğuk terler akmış şıp şıp yatağına. Ne olacağı belli değil sonunda. O soğuk terler dönünce sıcağa. Rahatlamış koca çınar en sonunda.
Geçen gün yolda yürürken uzakta birbirleriyle didişen bir çift görmüştüm. Sesleriyse bana uzak olmalarına rağmen yanımdaymış hissi verecek kadar gür çıkıyordu.
Neyi paylaşamıyorlar acaba diye düşünürken buldum kendimi. Kira derdi, ekmek kavgası, kaynana tantanası, çocukların okul masrafı, ayın sonunu getirme çabası, memleket sevdası ve daha neler neler... Aklımdan film şeridi geçer gibi geçti bunlar.