24 Ekim 2021 Pazar

KADİFE


Gözleri masmavi bulutlardan daha yüce... Bakışları mağrur bir kadının bakışı. Herşeye rağmen yumuşacık bedeniyle sarıp sarmalar seni bizim mahallenin kedisi Kadife.

Köşedeki bakkalın müdavimi, müşterilerin göz bebeği. Kapıdan her girene kendi dilinden bir "hoşgeldiniz" deyip gidene türlü miyavlamalarla güle güle der bizim kız. Sonra kendi köşesine çekilir, yapayalnız.

Mikrofonu uzatırsanız kendisine, ayaküstü dinlersiniz hayat hikayesini de. Vakitlerin birinde gözlerini açıvermiş hayata altız doğuran annesinin eteklerinde. Ana kucağı pek tatlıymış. Ayrılmak bilmezmiş Kadife. Ama ne olduysa olmuş bir sabah uyandığında annesi yokmuş. Günlerce yas tutmuş, ağlamaktan sesi kısılmış, gözünden yaş akmaz olmuş. Diğer kardeşleri de birer birer ortadan kaybolunca bir başına kalmış bizim kız. O gün bugündür hüzünlü bakar Kadife.

Bazen müzik sesini duyar duymaz çılgın hareketlerle dansa başlar. Bazense kendi kuyruğunu yakalamaya çalışır. Kimi zaman hayallere dalar çiçekli sepetin içinde. Kimi zamansa iki damla gözyaşı bırakır hayal penceresine. Anlayacağınız alem kızdır bizim Kadife.

Bu akşam takıldı yine peşime. Ben giderim o gider. Peşimden tık tık eder misali yürüdü benimle. Daha fazla dayanamayıp arkamı döndüm ve sordum: Söyle Kadife bu gidiş nereye?