Bir fincan kahvenin kırk yıl hatırı vardır. Peki hayallerin hiç hatırı olmaz mı? Onun hatırıysa kırk yıl değil bir ömürdür aslında..
Gökyüzüne kafamı kaldırdığımda birbirleriyle yarışan kar tanelerini görüyorum. Ne kadar da sabırsızca düşüyorlar toprağa. Hem rakip hem ekip gibiler. Aceleleri yüzlerinden okunurken kimse önce yeryüzüne inmek için kavga etmiyor. Önce ben diyerek ittirmiyorlar birbirini. Hepsi birbirinden farklı ama hepsi aynı toprağa kavuşma derdindeler.
Önce küçük bir vızıltı sonra koca bir dağın içinde volkanik patlamalar... Çoştukça coşan, kaynadıkça kaynayan bir dere... Derenin üstünde bir o yana bir bu yana sallanan tahta köprü. Ha düştü ha düşecek telaşesi.
Geçen gün yolda yürürken uzakta birbirleriyle didişen bir çift görmüştüm. Sesleriyse bana uzak olmalarına rağmen yanımdaymış hissi verecek kadar gür çıkıyordu.
Neyi paylaşamıyorlar acaba diye düşünürken buldum kendimi. Kira derdi, ekmek kavgası, kaynana tantanası, çocukların okul masrafı, ayın sonunu getirme çabası, memleket sevdası ve daha neler neler... Aklımdan film şeridi geçer gibi geçti bunlar.
Uzak diyarların birinde bir derenin peşinde koşan, ağaçlarla konuşan küçük bir kız çocuğu varmış.
Adı: Rüya..
Adı gibi rüyalar aleminde yaşar, her gördüğüne, dokunduğuna hayretle bakar, yoluna bu hayranlıklar içinde devam edermiş. Bizim Rüya bir sabah erkenden uyanmış, heybesini boynundan geçirmiş, içine de ekmek arası çökelek koyup düşmüş yollara..
Küçücüktü önceleri
Bilmezdi hiç bu kadar büyüyeceğini
Her gün biraz daha boy gösterdi
Genç bir kız gibi yeşerdi
O da tahmin etmedi bu kadar yeşereceğini
