Gökyüzüne kafamı kaldırdığımda birbirleriyle yarışan kar tanelerini görüyorum. Ne kadar da sabırsızca düşüyorlar toprağa. Hem rakip hem ekip gibiler. Aceleleri yüzlerinden okunurken kimse önce yeryüzüne inmek için kavga etmiyor. Önce ben diyerek ittirmiyorlar birbirini. Hepsi birbirinden farklı ama hepsi aynı toprağa kavuşma derdindeler.
Bazen düşünüyorum da insanoğlu bir kar tanesi gibi bile olamıyor. Hep bir rekabet ortamı ama hayırda değil şerde rekabet. Aynı dünyada yaşıyoruz aynı dünyadan göçeceğiz. O halde önce ben diyerek yanındakini ittirmeler, toprağa kavuşurken birbirlerinin kuyusunu kazmalar, yalanlar dolanlar ve sonrasında olanlar... Ekip olmayı beceremedi insanoğlu.
Onun şuyu var benim niye yok. O şöyle bu böyle derdiyle yedi bitirdi kendini. Ben yapmalıyım, ben etmeliyim derdiyle tükettiği insanlığını. Biz olmayı beceremeden kendi bencilliğinde boğulup gitti.
Oysa ne güzel becermişti birlikte yağmayı küçük kar tanesi. Toprağa kavuşurken ki sevinci bundandı besbelli.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder