11 Mayıs 2021 Salı

AYŞEGİLLER



Kara Ayşe iki katlı kerpiç evinin balkonundan huzurla bakan, biricik eşi Kıvırcık Apoyla şakalaşmaktan geri durmayan üç kız çocuğu annesidir. Üç çiçek yetiştirmek de kolay değil tabii... Fabrikada tütün sarmasa da iplik sarar Kara Ayşe. Yorgun argın eve döndüğünde bacaklarını uzatır. Şişen ayak tabanlarını göstererek yine şişirdik balon gibi derdi. Kıvırcık Apo da aynı yerde çalışıyor onunla. Hadi gel de balonları patlatalım deyip dalga geçerdi. Koca koca leğenlere sıcak su doldurup oturma odasına getirirlerdi. Önce paçalar itina ile sıvanır. Sonra cumburlop leğenin içine ayaklar sokulur, beklenirdi. Ayaklar kendine gelince kenara alınıp kurulanır. Kah şakalarla kah didişmelerle yemek faslına geçilirdi. Çocuklar boy boy, hepsi de inci gibi dizilir babası ile annesinin önünde. Onlar da katılır bu yemek işine. 

Kara Ayşelerin evinin  yan tarafında bir Ayşe daha vardır: Nam- diğer Kuru Ayşe. Adından da anlaşılacağı gibi etine dolgun olmayan, formunu koruyan, dal gibi bir kadındır  Kuru Ayşe. Artık neden bu kadar kuruduğu bilinmez tabi. Onun bütün dünyası oğlu Ismayıldır. Ismayıl da annesinin izinden giden dal gibi bir oğlandır.  Kuru Ismayıl diye seslensek ayıp olmaz yani. Arada Kara Ayşe ile Kuru Ayşe dövüşmeye tutuşsa da çabuk söner sinirleri. Kara karalığını, kuru kuruluğunu bilir.

Birkaç ev ötede, mahallenin ucuna doğru, sol tarafta üç katlı evinin önünde gugumak kuşu gibi oturup geleni gideni gözleyen bir de Com Ayşe vardır. Mahallenin diğer Ayşe'si. Bu mahallenin Ayşeleri eksik olmaz zaten. Com Ayşe giriş katta oturur dışarı çıkması kolay olur diye. Üst katında ise gelini var iki çocuklu. Gelini tepemize çıkardık inmiyor diye dalga geçer arada. Etliye sütlüye karışmıyor gibi görünse de herkesten haberi vardır. Bu kadar bilgiyi nereden toplar bilinmez. Mahallenin ajanı gibidir Com Ayşe. Neden Com denmiştir ona o da bilinmez. Sır küpüdür bizim Ayşe. 

Mahallenin şenlikli hale gelmesini bu Ayşelere borçluyuz aslında. Arada "Ayşeler Yarışıyor"diye bir yarışma mı düzenlesek acaba diye aklımdan geçirmiyor değilim. Tabii Ayşeler yarışıyor Ayşeler dövüşüyora dönüşmezse.

33 yorum:

  1. Gülümseyerek okudum bu yazını
    Çok güzel olmuş🧿🧿👏👏. Her mahallenin vardır nam-ı diğer Ayşeleri. Kurusu, yaşı, uzunu, kısası, inşallah devamı gelir. İyi bayramlar 😊🌺🤚

    YanıtlaSil
  2. Belki tam olarak değil ama hikayeniz bana büyülü gerçekçilik akımının etkilerini hissettirdi. Çok sevdim. Kaleminize, kelimelerinize sağlık :)

    YanıtlaSil
  3. Ayşelerin maceraları iyiymiş. Çok güzel anlatmışsınız. Her yerde Ayşeler, Fatmalar vardır. :) Gerçi artık kim kimseyi tanımıyor.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Doğru söylüyorsunuz kimse kimseyi tanımıyor artık...Çok teşekkür ederim.:)

      Sil
  4. çok tatlıymış bu ayşem kadınlar :) gugumak kuşu ne ki acaba, biz kukumav kuşu diyoruz acaba o mu ki kukumav kuşu gibi düşünme, deriz de :)

    YanıtlaSil
  5. Öyledir Ayşeler.:) Kukumav kuşuyla aynılar. Bizimkiler nedense gugumak diyorlar.:)

    YanıtlaSil
  6. Yine sımsıcam bir hikaye kaleminize sağlık. 🌸

    YanıtlaSil
  7. Ayşeler şahane, ne kadar güzel bir yazım diliniz var elinize sağlık gerçekten:)

    YanıtlaSil
  8. Dikkat ediyorum, Com Ayşeler'den her mahallede mutlaka oluyor.

    YanıtlaSil
  9. Çok harika, emeğinize sağlık.:)

    YanıtlaSil
  10. Çocuklar için çok güzel hikayeler yazıyorsunuz Tebrik ederim hocam:)

    YanıtlaSil
  11. çok güzel olmuş yazınız gülümseyerek okudum

    YanıtlaSil
  12. Ne kadar hoş bir hikaye gülümsemeden edemedim Ayşelere =)
    Tebrik ederim kaleminize yüreğinize sağlık..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Gülümsetebildiysem ne mutlu:)
      Çok teşekkür ederim...

      Sil
  13. Fotoğraf da tam oturmuş hikayeye. Çok güzeldi.

    YanıtlaSil
  14. https://kelam-i-kibar.blogspot.com/
    Yeni adresim burası beni tekrar takibe almanızı rica etsem :)

    YanıtlaSil
  15. çocukluğumu ve ilk gençlik yıllarımı böyle mahallelerde yaşadım ben de, güzeldir mahalle kültürü, iyisiyle, kötüsüyle. Çocukluğuma götürdünüz beni, elinize sağlık 😀

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Böyle mahalleler pek kalmadı. En güzel zamanlar çocukluk zamanları. Oralara götürebildiysem ne mutlu...:)

      Sil
  16. Yüzümde bir tebessümle okudum. Çok sevdim. Kaleminize sağlık :)

    YanıtlaSil