KÖMÜRLEŞEN PATATES

Maviyle mor karışımı bir gökyüzünde göçüp gidenleri seyre dalmışken ben, balkona kadar ulaşan bir koku beni kendime getirdi. Şöyle kokuyu içime çekmemle kendimi mutfakta bulmam bir oldu. Nar gibi olmaktan öte kömüre dönüşmüş patates kızartması ,cips gibi bile yenecek türden değildi artık.

SALLANAN SANDALYE

Çok  eski zamanların birinde küçük bir kasabanın girişinde bir kayın ağacı yaşarmış.

Gençken insanlara gölge olmuş ama yaşlanınca nereye gideceğini şaşırmış.  Sonra kendini emanet etmiş bir marangoz ustasının eline.

Usta şöyle bir bakmış yaşanmışlık var bu ağaçta demiş. Kim bilir kimler dinlendi gölgesinde? Kim bilir hangi oyunlara şahit oldu gözleri? Kim bilir hangi sözleri duydu kulakları? Ah bir dile gelse neler anlatır bize. Bir sağına çevirmiş ağacı bir soluna. Bundan öyle bir şey yapacağım ki ona her oturan kendinden bir şeyler bulacak, her dokunan bir hikaye dinleyecek.

Haydi öyleyse işbaşına demiş kendi kendine marangoz ustası. Önce fazlalıkları yontmuş. Zira her fazlalık bir engel teşkil ediyormuş. Sonra hünerli elleriyle şekil vermeye başlamış, hayallerini işlemiş ilmek ilmek ağaca. Kıvrımlarını muntazam vermek için çok hassas çalışıyormuş. Kol koyma yerleri mütevazı görünse de aşağı doğru inen işlemeler ayrı bir hava katıyormuş. Salıncakta sallanır gibi bir havası varmış, üzerinde oturan kendini o havaya kaptırırmış. İşini bitirince şöyle bir bakmış usta. Ne de güzel görünüyormuş.  Emeğine değmiş.

Marangoz ustası çok yorulmuş ince hesap yapmaktan. Şunun üzerinde ilk ben dinleneyim demiş kendi kendine. İnce belli çay bardağını tavşan kanına bulayıp almış eline. Terini silmiş her zamanki yerinde asılı duran havlusuyla. Mendiller kar etmeyince ustanın terine, sonunda çareyi havlu kullanmakta bulmuş. Şöyle kurulmuş üzerine sandalyenin. Çayından bir yudum almış. Tıngır mıngır sallanma eşliğinde  derin hülyalara dalmış. Taa ki sallanan sandalyesine dokunan bir el onu durduruna kadar...

Sonra ne mi olmuş? Varın sizler hayal dünyanızda tamamlayın sevgili okurlar...:)

KAVUŞMA

              

 Küçücük bir bakışa gizlenmiş kocaman bir yürek... Dile gelmeyen sevginin göze ve gönle yansımış hali. İki heceye sığdırılmış veda busesi.

Kapıdan çıkmadan önce çocuklarla vedalaşayım diye baş uçlarına gidişin yüreğime dokunmuşken hiç ses etmedim. Zaten sesli ağlamayı bir türlü beceremedim..

PANDA PANDİ

 Mevsimlerden sonbahardı. Havalar soğumaya başlamıştı. Yağmurlu bir günde Panda Pandi babası ile gezintiye çıkmıştı. Patika yoldaki çukurlara yağmurdan dolayı su birikmişti. Panda Pandi bu su birikintilerinden birinin daha yanından geçerken geri döndü ve suyun içinde hoplayıp zıplamaya başladı. Babası "Pandi, yapma öyle! Üstün başın ıslanacak hep!" diye uyardı. Ama suyun içinde zıplamak Pandi'nin çok hoşuna gitmişti..

YAZ & TATİL

 Sevgili İnci beni mimlemiş. Bana da davete icabet etmek düşmüş. Hafiften yaz kendini hissettirmeye başlamışken buyurun sorulara:

- Yaz mı, kış mı?
Aslında ilkbaharı daha çok severim ben. Ne çok sıcak ne de çok soğuk tam ortası :)

- Hayalindeki tatil neresi, neden?
Sakin, yeşil ve mavinin buluştuğu her yer olabilir. Nedenine gelince, yeşil ve mavi birleşince huzur çıkıyor ortaya...

NERİMAN HANIM İLE MÜMTAZ BEY

 Mahallenin birinde baba ocağından genç bir kız ayrılıyordu. Telli duvağının altından inci gibi gözyaşlarını akıtırken babası kızının ardından ağlamamak için kendini zor tutuyordu. Erkek adam ağlamazmış. Sonra dünürleri ne dermiş. Bu düşüncelerle avutmuş kendini bir süre, Mümtaz Bey. Herşey bitip herkes evine çekilince dayanamamış adamcağız. Refikasını yanına çağırmış. Kadıncağız eşinin haline şaşırmış. "Ne oldu, Bey? Niye ağlıyorsun böyle?" deyince adam içini çekmiş. "Yahu Hanım, bizim kız ne zaman büyüdü de böyle telli duvaklı gelin oluverdi? Gözümde hep küçük bir kız çocuğu hayal ediyorum ben. Oysa o çoktan büyümüş de fark etmemişim. Yıllar çabuk geçiyor, Neriman Hanım.." dedi Mümtaz Bey...

MAZİDEN BİR HABER BÜLTENİ

 Dile kolay, 30 sene..

Youtube'da çocukluk dönemimden bir haber bültenine denk geldim. 1 Nisan 1989'da TRT'de yayınlanmış. Youtube'da yayınlayan kişinin o yıllarda yaptığı bir video kaydının devamında kalmış.  Seyredince sersemledim, bir acayip oldum.. 😏

Değişik bir duygu! Bu duyguyu bir de seneler sonra Clementine çizgi filminin müziğini dinleyince yaşamıştım.

İlginç olan ise, hatırlıyorum bu bültendeki haberlerin bir çoğunu.. Sanki dün gibi...

23 NİSAN ANISINA

 Dünya'nın tüm renklerini bir çocukta görebilirsiniz. Rengarenk dünyalarında safiyane yaşarken biz büyükler bazen onların renkli dünyalarını anlamaz tek renge dönüştürmek isteriz. Ama çocuk direnir dönüşmemek için. İyi ki de direnir. Aksi halde gökkuşağı nasıl oluşurdu sorarım sizlere?

Duyguları en yalın ifade edenlerdir çocuklar. Art niyet olmadan ağlar, üzülür, güler, sevinir. Bazen onların duygularını görmezden gelir, ilgi çekmek istediğini sanır tepki vermeyiz. Oysa o içinden geldiği gibi yaşıyordur, fark etmeyiz. Vakit çok geç olmadan duygularının farkında olup her anlarını paylaşmak, yanlarında olduğumuzu hissetirebilmek en güzeli..

BONİBON İLE BONBON

 Bonibon rengarenk yelkeniyle enginlere açılırken kardeşi Bonbon da onun tayfasında yer alıyordu. Bonibon zeytin gözlerini dümene dikmiş, dalgaları yara yara ilerliyordu.

Az sonra güverteden Bonbon'un sesi duyuldu: Bonibon abla sanırım sağanak yağmur geliyor. Kara bulutlar çöktü üzerimize. Korkma kardeşim diye teselli etti Bonibon. Yağmurdan sonra gökkuşağının çıkacağını düşün ve mutlu ol dedi. Her zaman böyle olumlu düşünür, bir çıkış yolu bulurdu Bonibon. Bonbon peki öyleyse deyip yerine döndü.

BİR ŞEHİR OLSAM | MİM

 Sevgili Sibella beni mimlemiş. Bana da davete icabet etmek düşmüş. Bakalım bir şehir olsam hangisi olurdum?

Varna:Baba diyarı olan şehir... Hiç gitmediğim ama hep aklımda olan, anlatılanlardan anılara uzanan şehir...

Yalova: İlkokul yıllarımı geçirip arada gezmeye gittiğim şehir... Bir de hep saygıyla, sevgiyle andığım ilk öğretmenimin olduğu şehir ...İyi ki o, ilk öğretmenim olmuş.