Bir fincan kahvenin kırk yıl hatırı vardır. Peki hayallerin hiç hatırı olmaz mı? Onun hatırıysa kırk yıl değil bir ömürdür aslında..
Gökyüzüne kafamı kaldırdığımda birbirleriyle yarışan kar tanelerini görüyorum. Ne kadar da sabırsızca düşüyorlar toprağa. Hem rakip hem ekip gibiler. Aceleleri yüzlerinden okunuyor. Kimse önce yeryüzüne inmek için kavga etmiyor, önce ben diyerek ittirmiyorlar birbirlerini. Hepsi birbirinden farklı ama hepsi aynı toprağa kavuşma derdindeler..
Mor sümbüllere karışmış hanımeli kokusu... Nereden geldi, nereye gidecek en son yolcu?...
Konup göçerken bitmeyecek sandığımız hikayenin ilk cümlesi sahi nerede yazılmıştı? Ya da dillerden düşmeyen türkünün ilk kalbe düştüğü yer neresiydi? Bir yolculuktu bizimkisi. Yolda gördüklerimiz belki göreceklerimizin yarısı. Pişmanlıklarımızla yaşadıklarımız cabası..
Önce küçük bir vızıltı sonra koca bir dağın içinde volkanik patlamalar... Çoştukça coşan, kaynadıkça kaynayan bir dere... Derenin üstünde bir o yana bir bu yana sallanan tahta köprü. Ha düştü ha düşecek telaşesi.
Sıcacık dumanıyla etrafı saran bir koku. Peşine düşmüş virüs ordusu. Düşman belli, hemen kuşanmış silahı. Vermemiş geçit, açmamış ağzını. Soğuk terler akmış şıp şıp yatağına. Ne olacağı belli değil sonunda. O soğuk terler dönünce sıcağa. Rahatlamış koca çınar en sonunda.
Geçen gün yolda yürürken uzakta birbirleriyle didişen bir çift görmüştüm. Sesleriyse bana uzak olmalarına rağmen yanımdaymış hissi verecek kadar gür çıkıyordu.
Neyi paylaşamıyorlar acaba diye düşünürken buldum kendimi. Kira derdi, ekmek kavgası, kaynana tantanası, çocukların okul masrafı, ayın sonunu getirme çabası, memleket sevdası ve daha neler neler... Aklımdan film şeridi geçer gibi geçti bunlar.
Dışarıda bulutların ardına gizlenmiş bir minik güneş aydınlatıyordu ortalığı. Herkes neşe içinde gülüp oynuyor, büyükler işine gücüne gidiyordu. Sıradan günlerden bir gündü yine. Yasirle kardeşi Fatma evlerinin avlusunda oyun kurmuşlardı. Oyun oynarken Fatma'nın mor entarili oyuncak bebeği elinden kayıp su birikintisinin içine düşünce çok kirlenmişti. Bebeğinin o halini görünce Fatma çok üzüldü.
Bu gece uykum kaçtı ben kovaladım. Bir ara yakalar gibi oldum ama yanılmışım. Nereye döneceğimi bilmeden sarıldığım yorgan olmuş derdime çare. Bir de çocukluğumdan kalan oyuncağım Sarıcan ne hikmetse. Çocukluğumdan kalma dediğime bakmayın henüz içimdeki çocuğu öldürmedim ben. Narin bir çiçek gibi sulayıp büyüttüm. Zamanı gelince tıpış tıpış yürüttüm..
